A dialéctica marxista é o método filosófico co que Marx analizou a realidade social e histórica, retomando a dialéctica de Hegel pero invirtíndoa: en lugar de partir das ideas, parte das contradiccións materiais concretas. A súa lóxica central é que todo fenómeno contén contradiccións internas que xeneran tensión, conflicto e transformación. É o motor invisible que explica por qué as sociedades non son estáticas, senon que mudan, colapsan e se renovan.