Coa imputación do expresidente Zapatero, o golpe brando que se está a dar desde instancias xudiciais, PP /VOX, e con certos medios de comunicación actuando de altofalantes, deu un salto cualitativo.

O carácter internacional do caso Zapatero

Polas súas relacións con Venezuela e o papel habitual que cumpre como intermediario con Caracas, o caso de Zapatero supón unha internacionalización da ofensiva política contra o goberno de Sánchez. O salto cualitativo é a intervención directa do Departamento de Seguridade Nacional dos Estados Unidos, como informou a CNN o pasado 20 de maio. Xa non é un problema meramente interno, estamos ante a inxerencia directa do imperialismo estadounidense a través dos seus “emisarios”, o PP e VOX. Nos días previos á imputación de Zapatero, Ayuso, Feijóo e Abascal mantiveron reunións co embaixador estadounidense.

A causa principal deste salto é o xiro do goberno do PSOE – co apoio da cabeza do réxime, Felipe VI – na política internacional: a disputa con Trump sobre a contía dos gastos militares, o recoñecemento formal e hipócrita do Estado palestino, a denuncia da agresión a Irán, e, por encima de todo, a estreita relación que o Estado español está a manter cos BRICS en xeral, e co imperialismo chinés en particular, arrastrando ademais a outras potencias neste camiño (tras Sánchez e Felipe VI, visitaron a China o presidente francés e o primeiro ministro británico).

Está claro que a administración Trump, que sostén ao xenocida Netanyahu, que interveu Venezuela e secuestrou a Maduro, que ataca países como Nixeria hai uns meses e agora Irán, que mantén un bloqueo naval (acto de guerra onde os haxa!) contra Cuba, ordena a detención dun dos seus líderes históricos (Raúl Castro) e prepárase para a intervención directa na illa, non se ía a quedar quieta ante un goberno como o de Sánchez, que está a cuestionar a unanimidade europea ao redor da hexemonía estadounidense.

A imputación de Zapatero e a defensa das liberdades democráticas

Desde a reunión secreta de Feijóo cos fiscais conservadores que denunciou a xornalista Àngels Barceló, e o “quen poida facer que faga” de Aznar, as sucesivas campañas do poder xudicial contra o goberno de Sánchez poñen baixo sospeita a credibilidade dos autos que os diferentes xuíces emitiron. A imputación de Zapatero, a velocidade á que ocorre o xuízo contra Begoña Gómez ou a condena do Fiscal Xeral do Estado, contrastan coa lentitude coa que avanzan os procesos contra o PP, a policía patriótica ou Cristóbal Montoro, e demostran que o aparello xudicial móvese nun único sentido: todo aquel que sexa molesto aos intereses do réxime do 78, así sexa parte do propio réxime, como o PSOE, ten que ser retirado da vida política o máis axiña posible. O auto contra Zapatero, de cuxa redacción se podería “inferir” que a sentenza xa está ditada, é ademais un atentado contra un dos principios básicos do dereito burgués, a presunción de inocencia, e unha volta aos métodos do franquismo; un informe policial xa é case unha sentenza berrada aos catro ventos polos medios de comunicación, incluídos os progresistas. Para que queremos a xuíces, avogados e demais, se cun informe policial xa está resolto o problema? Isto era o que sucedía na ditadura: era a mesma policía a que investigaba, acusaba e sentenciaba, mentres que o xuíz só poñía a súa firma ao que xa estaba decidido.

Partimos da base de que a corrupción estrutural é unha característica fundamental do sistema capitalista, que atravesa ás súas multinacionais e aos seus parlamentos, pero consideramos que se alguén ten que procesar a Zapatero, como a calquera dirixente burgués que roubase e/ou atentase contra os dereitos políticos e sociais dos traballadores e traballadoras, non son os xuíces dun poder xudicial neo-franquista, ao que non recoñecemos ningunha lexitimidade, senón os mesmos traballadores e pobos afectados por esas políticas.

Porqué estamos ante un golpe de estado?

Un golpe de estado xudicial (ou “golpe brando”) é un proceso político prolongado no tempo mediante o cal un grupo de poder – a miúdo desde as propias institucións do estado, como o poder xudicial – erosiona progresivamente a orde constitucional, as liberdades civís ou o sistema democrático. A diferenza dun golpe militar tradicional, que se caracteriza por ser unha acción violenta, rápida e sorpresiva, o golpe continuado desenvólvese de forma gradual, establecendo uns límites cada vez máis estreitos aos dereitos políticos e sociais.

Esta é a esencia do “golpe brando”: non necesitan sacar os tanques á rúa senón que “cancelan” pola vía xudicial aos elementos molestos. A pregunta é obvia; se isto o fan con membros da súa propia clase – a burguesía – como o Fiscal Xeral, Zapatero, os políticos independentistas burgueses cataláns, que non farán con membros da clase obreira e os oprimidos? Altsasu, a Suíza, Hasél, Valtònyc,…foron uns dos seus primeiros obxectivos.  

O decisivo no xuízo contra Zapatero é o efecto político que a extrema dereita española leva buscando desde hai anos a través do golpe de estado xudicial: pechar definitivamente as consecuencias políticas e sociais do 15M e do procés catalán, para impoñer un retroceso histórico nos dereitos políticos e sociais da clase obreira e os pobos. O propio Feijoo dixo aos fiscais na reunión de 2023, que derrogarían toda a lexislación que non lles gustase, e de feito é o que xa están a facer nas CCAA que gobernan con VOX.

O goberno Sánchez, o freo á solución

Ante un golpe de estado, sexa este “brando” ou “duro”, é clave non confundir á clase traballadora e os pobos con fraseoloxía baleira de contido sobre a “democracia”, como é a que aquí se fai ao redor da “independencia do poder xudicial”, cando é un feito que son todo, menos independentes.

O exemplo máis claro de como un golpe de estado (neste caso duro, militar) avanza grazas á política conciliadora dun goberno de esquerdas está en Chile de 1973. O 23 de agosto dese ano Allende nomea a Pinochet como Comandante en Xefe do Exército chamando a confiar na súa “tradición” de subordinación ao poder político. Nin un mes despois prodúcese o golpe de estado e a ditadura que masacrou a milleiros de chilenos.

O goberno de Sánchez e os seus aliados “progresistas” ante o evidente “golpe brando”, seguen insistindo en que a xustiza poñerá as cousas no seu lugar, porque din confiar na súa independencia. Con todo, os feitos demostran que hai dúas varas de medir por parte do poder xudicial e os seus portavoces ante a opinión pública, cun obxectivo político claro: poñer un goberno que termine de eliminar todas as conquistas sociais que o PSOE non eliminou nestes anos e que se cadre de xeito absoluto ante o imperialismo estadounidense.

Organizar a defensa das liberdades democráticas

O goberno PSOE-UP xurdiu dunha moción de censura contra o goberno de M. Rajoy para desactivar o 15M, un gran movemento popular en ascenso, cuxa organización atravesou as rúas, as prazas e a vida política de todo o estado. A M. Rajoy non o sacaron do goberno nin Sánchez nin Iglesias; a burguesía utilizounos como ferramentas para cooptar aos movementos sociais máis activos do momento, como as mulleres, os pensionistas,… e así pechar a crise aberta no 2014 coa dimisión de Juan Carlos I, a entrada en escena das Marchas da Dignidade, e o procés catalán de 2017.

Sánchez e o seu aliado Iglesias fixeron o que xa fixeran Felipe González e Carrillo, ou o propio Zapateiro e Llamazares, subirse á onda da mobilización social (contra a OTAN no primeiro caso, Nunca Mais e contra a Guerra de Iraq no segundo), para cooptar ao activismo, desactivar a mobilización social e sacar a política das rúas para canalizala cara ao Parlamento burgués.

Para iso tiñan que facer concesións, sen dúbida; pero estas foron a certos sectores sociais que protagonizaran as últimas loitas, como o movemento feminista, non á gran maioría social representada pola clase traballadora. Tampouco reverteron os recortes nos dereitos políticos; e xa non digamos na política internacional, onde Podemos mesmo se plegou á OTAN.

Non foron derrogadas nin a reforma laboral de Zapatero nin a posterior de Rajoy, nin a lei 15/97 de sanidade froito do pacto PP-PSOE, nin a privatización das pensións de todos eles, nin leis antidemocráticas como a lei de partidos, a lei mordaza ou a reforma do código penal de Rajoy, que criminaliza os piquetes de folga. O goberno do PSOE, primeiro con UP e agora con SUMAR, foi continuista no fundamental, tan continuista que ata pactou o Consello Xeral do Poder Xudicial co PP, e agora están a sufrir nas súas carnes o deixar nas súas mans do “goberno” dos xuíces.

Con estes antecedentes, está claro que a defensa das liberdades políticas e sociais ameazadas ata a raíz pola dereita e a extrema dereita, non pode quedar en mans de PSOE-SUMAR, senón que é tarefa das organizacións obreiras e populares prepararse para defendelas. E o primeiro paso é dicir claramente aos traballadores e traballadoras, aos pobos, que estamos a asistir un golpe de estado brando, que ten o obxectivo de restrinxir as nosas liberdades ao máximo, ou mesmo suprimilas.

Atrasar este recoñecemento xoga a favor da extrema dereita que está a acumular forzas desde hai anos para atacar os dereitos políticos e sociais. Esta acumulación de forzas vese fortalecida pola inxerencia de EEUU na súa loita contra China pola hexemonía mundial. Por iso, o papel das organizacións progresistas, nacionalistas e demais aliados do goberno, é nefasto, pois coa teoría do “mal menor” chaman a confiar nunhas institucións que ou ben son parte activa dese “golpe brando”, ou ben, pola pasiva ábrenlle as portas.

Tras o fracaso da guerra de Irán, as folgas italianas de apoio ao pobo palestino e contra o rearmamento, o levantamento do pobo boliviano, a  profunda crise interna nos EEUU, os golpes que a resistencia libanesa está a dar ao sionismo, o “trumpismo” como vangarda da extrema dereita mundial está en crise, e isto afecta os seus seguidores no Estado español.

É un momento no que hai que comezar a pasar á ofensiva sen caer na teoría do “mal menor”. Para conseguir a derrota da extrema dereita, é necesario enfrontar e desenmascarar ao goberno de Sánchez desde a mobilización e a independencia política da clase obreira e os pobos do Estado español. Este goberno está a baixar os brazos ante o golpe de estado “brando”, contribuíndo ao branquexamento da xudicatura neofranquista, e preparando así o terreo para que PP e VOX poidan descargar sobre nós toda a súa política liberticida.

Neste camiño, as organizacións obreiras e populares debemos esixir a depuración inmediata do aparello xudicial neo-franquista do réxime do 78 mediante a elección democrática de xuíces e fiscais, na perspectiva da convocatoria dunha Asemblea Constituínte, construída desde as loitas e a mobilización, e botar ao vertedeiro da Historia a Constitución do 78, que entre outras cuestións, nega o dereito á autodeterminación dos pobos, mantén á Igrexa Católica nas entrañas do estado, nos impón un rei en pleno 2026, e cuxo artigo 135 di que se debe pagar a débeda pública ilexítima antes que atender calquera necesidade social .

A Asemblea Constituínte – máxima expresión democrática no seo do estado capitalista – é unha tarefa que históricamente correspondeu cumprir á burguesía cando aínda era unha clase revolucionaria, pero dado que a burguesía non a realizou, hoxe correspóndenos á clase traballadora e os pobos levala a cabo – e paradoxalmente, contra esta mesma burguesía -, polo que fai parte do programa da loita polo socialismo no Estado español.