A separación da Igrexa católica e o Estado español é, xunto á conquista do dereito á autodeterminación das nacións oprimidas e a abolición da reaccionaria monarquía borbónica, unha das tarefas democráticas centrais para botar abaixo o réxime filofranquista e capitalista do 78. Ditas tarefas non foron resoltas pola burguesía cando aínda era unha clase revolucionaria, e hoxe corresponde á clase traballadora levalas a cabo.

O carácter aconfesional do Estado español implica que formalmente non ten unha relixión oficial; con todo, devandito carácter permite ao estado manter relacións de cooperación e/ou financiamento coas igrexas. Neste caso, o Estado español privilexia de maneira evidente as relacións coa Igrexa católica, mantendo e “dando un lavado de face” ao nacionalcatolicismo franquista, polo que, aínda que o catolicismo non é a relixión oficial sobre o papel, si que o é de facto. O Concordato de 1979 entre o Estado español e o Vaticano mantivo “atada e ben atada” esta alianza estratéxica.

A Igrexa católica recibe máis de 12.000 millóns de euros anuais de financiamento público directa; goza de exencións fiscais millonarias en gran parte debidas ás inmatriculaciones; é unha das maiores terratenientes urbanas e, a través das súas dioceses e ordes relixiosas, especula coa vivenda e é responsable directa dos desafiuzamentos de moitas familias traballadoras; é ademais titular do 85% do patrimonio histórico do Estado español e de todos os beneficios que xera (mentres que os gastos de restauración e mantemento do devandito patrimonio corren a cargo do Estado); controla case a metade dos centros educativos sostidos con diñeiro público e ten unha importante inserción no sistema sanitario; conta con forte presenza institucional no exército e goza do beneplácito e a protección dos tribunais de xustiza do réxime do 78. Por todos estes motivos, unha verdadeira separación igrexa-estado só pode encararse desde unha formulación, non só aconfesional, senón laico, no que as institucións públicas declárense totalmente á marxe de calquera asunto relixioso e non financien a ningunha igrexa.

A relación privilexiada entre o Estado español e a Igrexa católica queda aínda máis exposta coa visita do papa León XIV a Madrid, Catalunya e Canarias. A Conferencia Episcopal Española cifra o custo oficial da visita en 25 millóns de euros de diñeiro público, pero esa cifra é aínda maior, posto que exclúe o dispositivo sanitario extraordinario, as horas extra do persoal público, as obras de acondicionamento que tiveron lugar en Madrid e Barcelona, e as infraestruturas cedidas gratuitamente.

Ademais, o Consello de Ministros aprobou declarar a visita como “acontecemento de excepcional interese público” e activar a Lei de Mecenado, que brinda deducións fiscais de até o 90% ás empresas patrocinadoras. O Goberno PSOE-SUMAR tamén aprobou o despregamento de 23.500 axentes das forzas represivas entre as 3 comunidades autónomas – o maior dispositivo policial desde 1978 -. Todo iso mentres o propio goberno estatal e os gobernos autonómicos desmantelan os servizos públicos e os dereitos laborais e habilitan autobuses gratuítos para os peregrinos, mentres pechan estacións do Metro da clase traballadora con motivo da visita.

A Igrexa católica é unha gran empresa multinacional, que sustenta os seus inxentes beneficios na prédica dunha doutrina cientificamente imposible de demostrar, baseada na resignación individual e social, e é ademais unha institución fundamental da orde social capitalista, posto que contribúe a perpetuar a explotación e as opresiones que sufrimos a clase traballadora ao longo do mundo, mediante a propaganda dunha ideoloxía profundamente reaccionaria.

A Igrexa católica non pediu perdón polo seu papel no golpe de estado de 1936, nin pola súa complicidade coa ditadura (Padroado de Protección á Muller, nenos roubados,…). Está atravesada pola pederastia de maneira estrutural; pero as asociacións de vítimas de abusos sexuais labores por clérigos, que levan anos reclamando verdade, reparación e a continuación no Congreso da Lei de Imprescriptibilidade dos delitos de abuso, aínda paralizada, non figuran en ningún encontro oficial durante a visita de León XIV; ademais, situouse abertamente en contra de dereitos civís fundamentais como o aborto e a eutanasia, e non recoñece a bendición de parellas do mesmo sexo.

A Igrexa católica non ten ningún tipo de lexitimidade para dar leccións de moral, como a que tenta dar León XIV co seu paso por Canarias, con motivo do drama migratorio de millóns de traballadores/as obrigados/as a abandonar os seus países de orixe, como consecuencia do sistema capitalista – na súa fase imperialista – que a propia Igrexa católica sostén e defende.

Durante a súa visita, León XIV reuniuse con Felipe VIN e con Pedro Sánchez – con quen comparte algunhas críticas en relación á política belicista de Trump – e pronunciou un discurso no Parlamento.GTR-CI, considerando que, máis aló do que diga a Constitución do 78, o Estado debe ser unha institución laica, opómonos frontalmente á visita institucional do papa León XIV e á utilización de diñeiro e recursos públicos para levala a cabo. Denunciamos tamén o papel do Goberno PSOE-SUMAR que, lonxe do seu fraseología progresista, alíñase cos herdeiros políticos do franquismo, PP e VOX, para blanquear á opresora e criminal Igrexa católica e perpetuar o seu papel nas entrañas do Estado español.

A loita pola separación radical da Igrexa católica e o Estado español pasa necesariamente por derrogar o Concordato de 1979; eliminar toda financiamento público á Igrexa católica; obrigala a pagar os seus impostos (Imposto sobre Bens Inmobles e outros); expropiar sen indemnización todos os seus bens inmatriculados e expulsala do sistema educativo.

Estas medidas, e o resto de tarefas democráticas pendentes, así como as reivindicacións sociais e laborais da clase traballadora, teñen que ser enarboradas no marco dun proceso continuado de loita, organización e mobilización, na perspectiva dunha Federación Ibérica de Repúblicas Laicas dos/as Traballadores/as.