Estamos aquí hoxe porque unha situación – que é máis común do que debería – na que unha muller foi desafiuzada da súa casa, provocou indignación e ira nos barrios.

Mentres vemos aos partidos políticos intentando pasarse a pelota uns a outros, amparados as diferentes responsabilidades das diversas competencias, ou vemos organismos oficiais (como a ONU) demostrando, unha vez máis, que non son máis que fume cando se trata de protexer á clase obreira (fume que nos custa a frioleira de 2.600 millóns de euros de diñeiro público ao ano), a realidade é que é o sistema o que abandonou a Maricarmen, representado neste caso polas institucións (incluídos os partidos políticos, xa que TODOS eles son responsables da actual crise da vivenda – a Lei Boyer do PSOE do 85, responsable da natureza temporal dos contratos de aluguer; a Lei do Solo de Aznar de 1998, responsable da especulación e da mercantilización da vivenda, …), o poder xudicial e o resto dos organismos do Estado; en outras palabras, o Réxime do 78, herdeiro do franquismo, orquestrado unha vez máis para defender os intereses do capital.

O caso de Maricarmen ilustra con máis claridade como funciona este sistema; como o Réxime do 78, que serve ao capital e á especulación, é a súa ferramenta principal. Como os gobernos sucesivos se dedican a despossuír á clase obreira dos seus dereitos básicos en todas as áreas, pero especialmente no acceso á vivenda, en beneficio de entes empresariais. Como o poder xudicial se encarga, nun segundo nivel, de protexer e garantir que estes beneficios se consoliden, aínda que iso supoña deixar na rúa a unha muller maior enferma. Como, cando xa se poñen en marcha todas as ferramentas do sistema, e van máis alá de calquera cousa moralmente aceptable, e a solidariedade de clase e a indignación levan a miles de nós ás rúas, atopamonos co mecanismo final do que dispoñen: entran en xogo as forzas de represión para garantir, mediante a agresión, a violencia e a criminalización da loita, que todos nós permanezamos baixo o xugo das institucións capitalistas – tanto os que saímos en defensa dunha compañeira, como a propia Maricarmen, á que obrigaron, a golpe de gas pementa – con 87 anos e enferma – a abandonar a súa casa.

O 23 de setembro deixa claro que, aínda que poidamos mobilizar unha gran forza e indignación, isto segue sendo insuficiente para derrocar os intereses dos que están no poder. Só lles interesa o seu propio beneficio; este desafiuzamento deixa iso máis que claro: unha persoa anónima ofreceuse a cubrir o aluguer completo para que Maricarmen puidese ficar na súa casa, e con todo, a oferta foi rexeitada e Maricarmen está agora na rúa. O interese de Urbagestión non era o aluguer de 1.650 €; o seu interese era o beneficio de 600.000 € que agora obterá vendendo o piso. Temos capacidade para amosar solidariedade, temos capacidade para saír ás rúas e, sobre todo, temos forza abondo para darlle a volta a súa lóxica e desafiar todos estes mecanismos, pero non teremos éxito a menos que demos o salto para golpear no que realmente lles doe a todos eles: os seus beneficios.

Entendemos que a raíz do problema está na mercantilización dun dereito básico como a vivenda, e que a única forma de reverter isto será a través da loita organizada – desde os centros de traballo, os lugares de estudo e os barrios obreiros – da clase obreira, a única clase capaz de cambiar esta situación; nós que, para sobrevivir, dependemos da nosa forza de traballo, a cambio do cal recibimos os nosos salarios cada vez máis míseros, sen os cales – mentres a vivenda siga a ser unha mercadoría – nin sequera poderiamos pensar en conseguir unha habitación nun piso compartido na que malvivir, en moitos casos, coas nosas familias enteiras. Por iso, a loita por unha vivenda digna debe incluír as seguintes medidas urxentes: a esixencia de repartir o traballo entre a forza laboral existente (para que todos teñamos un salario); a esixencia de que os salarios aumenten polo menos en liña co IPC real, é dicir, o custo de vida das familias traballadoras; e un tope nos prezos do aluguer, de xeito que nunca supoñan máis do 10% do salario de cada traballador; Consideramos que a solución estratexica pasa por expropiar as vivendas vacias dos bancos e grandes teñedores e poñelas a disposición dun parque público de vivenda baixo réxime de aluguer social. Todas estas medidas teñen o proposito de facer realidade a consigna de a vivenda como dereito universal. É crucial que nos decatemos de que a clase obreira é a forza motriz da sociedade, e o que máis lles vai prexudicar é se atacamos os seus beneficios paralizando a produción nas súas empresas. Con este fin, é esencial que os sindicatos maioritarios, os das nacións oprimidas e os sindicatos combativos e de clase pasen ao primeiro plano. Deben asumir a tarefa de organizar e unificar todas as loitas existentes (laborais e sociais) para que golpeen como unha soa forza. Grazas á loita e ás movilizacións na rúa, este martes o goberno aprobará un Real Decreto sobre vivenda. Sexa cal sexa o contido deste Real Decreto, a loita debe continuar. Neste senso, propoñemos que as organizacións sindicais – comezando polas maioritarias, que xa fixeron público o seu apoio ó movemento – convoquen unha gran xornada de loita pola Vivenda que implique os centros de traballo, que sirva como punto de partida para un plan de loita, cuxa tarefa principal é organizar a folga xeral que tanto se precisa. Finalmente, é esencial que as organizacións de veciños e o texido barrial en xeral participen na loita, xa que é aquí onde os traballadores/as tamén poden atopar un espazo para organizarse e loitar, o que serve para apoiar a organización principal que debe ter lugar nos centros de traballo, e axuda a fortalecer o movemento máis amplo.

En GTR, cremos que esta estratexia debe enmarcarse no contexto de construír un proceso revolucionario en el Estado español, un proceso que derrote o Réxime do 78 e as súas políticas capitalistas porque, ao fin e ao cabo, a falta de acceso á vivenda é unha consecuencia mais dos ataques á clase obreira, e só esta pode impulsar as políticas que realmente necesitamos, como a derrogación das leis que minan o dereito á vivenda (a Lei Boyer, a Lei do Solo de Aznar e a LAU), e a implantación das medidas de vivenda de emerxencia que estamos a propoñer; ningún partido dentro do réxime, estea á esquerda ou á dereita, levará a cabo esta tarefa.

Se tocan a unha, tócannos a todas!
Que viva a loita da clase obreira!
A casa do banqueiro para o fillo do obreiro!