O desafiuzamento de Maricarmen foi a pinga que colmou o vaso da indignación dos/as traballadores/as e os pobos desencadeando mobilizacións multitudinarias contra unha das consecuencias da barbarie capitalista, a especulación coa vivenda, e contra os seus fieis representantes, como o Goberno “progresista” de Sánchez-Díaz ou a ultradereita PP VOX Junts.

Os dous reais decretos sobre vivenda aprobados polo Consello de Ministros son unha conquista directa do movemento e demostran que a loita serve; con todo, desde GTR-CI denunciamos que non pasan de ser cambios cosméticos que non tocan para nada o carácter da vivenda como unha mercancía coa que especular. Como moito socializa as perdas que se poidan causar ás empresas e rentistas pola súa aplicación.

– Escudo desafiuzamentos até 2030 para vulnerabéis. Ao ter data de caducidade, é pan para hoxe e fame para mañá. Ademais é o Estado burgués quen decide quen é vulnerable e quen non, e se o caseiro é un gran tenedor ou unha empresa, as Comunidades Autónomas teñen a obriga de buscar unha alternativa habitacional; se non a conseguen, serán ditas CCAA – ou o Estado – quen pagarán as rendas debidas. Desta maneira, o capital privado non perde nada, pagámolo entre todos.

– Prórroga de 2 anos para os contratos de aluguer. Outra medida temporal que ademais perde vixencia se, obrigado/a por a presión do rentista, o/o inquilino/a vese forzado a asinar un novo contrato de aluguer para seguir podendo habitar a vivenda.

– Renovación automática do contrato de aluguer. É unha medida distinta á anterior que, con todo, o rentista pode puentear das mesmas formas. No caso de que o rentista incumpra esta medida, terá que abonar unha indemnización ao inquilino/a equivalente a 12 meses de renda que no caso dos grandes tenedores, non é máis que solto a cambio dun novo piso para especular.

– Tope do 2% á subida dos alugueres. Esta medida consolida uns prezos de aluguer que xa son prohibitivos para os/as traballadores/as ao non incluír unha rebaixa obrigatoria dos mesmos.

– Aumento da carga fiscal sobre as Vivendas de Uso Turístico. Esta medida só conseguirá que os rentistas inflarán aínda máis o prezo das VUT, e isto repercutirá na alza xeneralizada dos prezos da vivenda.

– Regulamento da fraude en alugueres temporais e habitacións. O Real Decreto termina delegando – na maioría dos casos – no inquilino/a a iniciativa de presentar unha denuncia para que a Administración poida investigar a fraude de lei; por tanto, mantense a situación de indefensión do inquilino/a.

– Veto de 2 anos a fondos voitre e SOCIMI. Ademais de ser novamente temporal, fondos voitre e SOCIMI poden seguir comprando vivenda mentres sexa por encima do 70% do seu valor de taxación, é dicir, poden seguir especulando sen problema. Para maior burla, cando se trata de vivendas derivadas de execucións hipotecarias – desafiuzamento mediante -, nin sequera aplica esta porcentaxe.

– Programa “A túa casa” (créditos ICO ao 0% para a entrada). De novo, transferencia de diñeiro público a mans privadas a través de prestamos, para seguir inflando o negocio da vivenda e a especulación inmobiliaria.

– Incentivos do IVE ao 4% para construír vivenda protexida. De novo, subsidio a cargo do erario público para construtores privados.

Os partidos reaccionarios – PP, VOX, Junts -, contrarios mesmo a conceder a máis mínima migalla, puxeron o berro no ceo. Pero isto non pode facernos caer no “malmenorismo”, o apoio aos reais decretos antiobreros do Goberno, senón que a clase traballadora debe organizarse con independencia de ambos os bloques políticos e trazar un Plan de Loita no que a primeira tarefa central sexa a construción dunha gran Folga Xeral desde os centros de traballo, de estudo (universidades, institutos) e barrios obreiros, constituíndo asembleas onde se discuta e vote ese Plan de loita.

A loita por unha vivenda digna avanzará se os/as traballadores/as paramos o mundo. Neste sentido, celebramos o chamamento da CIG ás manifestacións deste fin de semana e emprazamos aos sindicatos estatais maioritarios, CCOO e UXT, a seguir o seu exemplo.

A solución ao problema da vivenda consiste en que esta deixe de ser unha mercadoría e convértase nun dereito universal e inalienable, e non esta separado da loita por unha vida digna, cuestionada pola especulación que o capitalismo fai con todo: este mes os prezos, de media, subiron un 4.9%, principalmente en bens de primeira necesidade como a alimentación ou os combustibles.

Este obxectivo estratéxico é irrealizable nos marcos do sistema capitalista e por iso loitamos pola transformación socialista da sociedade. Pero, mentres nos vexamos obrigados/as a vivir neste sistema de barbarie, consideramos fundamental loitar polas seguintes medidas de transición:

• Prohibición de todos os desafiuzamentos sen alternativa habitacional pública e digna.
• Contratación indefinida real para todos os alugueres.
• Fin das bonificacións e subsidios públicos aos rentistas.
• Garantía pública de emprego a xornada completa para todos/as os/as traballadores; porque sen salario non hai vivenda.
• Aumento dos salarios, como mínimo, en función do aumento do IPC real, é dicir, o custo da vida das familias traballadoras, asi como a sua actualización automática.
• Redución drástica do prezo dos alugueres, que non superen en ningún caso o 10% do salario de cada traballador/a.
• Fin á concesión de novas licenzas VUT e revogación das que están en vigor.
• Derrogación das leis que mercantilizan o chan e a vivenda (Lei Boyer, Lei do Chan de Aznar, Lei de Arrendamentos Urbanos).
• Expropiación sen indemnización do chan e as vivendas baleiras en mans de grandes tenedores e fondos voitre, para polas a disposición dun Parque Público de Vivendas de Aluguer Social, controlado polas organizacións da clase traballadora.