Mentres se tenta disolver a importancia política do caso Kitchen, presentado como se fose un caso de corrupción dos tantos que se dan no Estado Español, a realidade é que iso é falso.

O caso Kitchen enraíza na existencia dun “estado profundo” que na época de Felipe González, o dos GAL, chamábanse as “cloacas do estado” e unha Transición que respectou os poderes fundamentais do franquismo, a policía e o aparello represivo, o poder xudicial e a monarquía: era a concreción do “atado e ben atado” que dixera o ditador.

A desaparición dos GAL fixo que as actividades dos grupos para policiais reducíronse case totalmente; tras a disolución de ETA e a estabilidade social dos anos 90 e comezos do século XXI non facía necesaria a súa activación. Pero a profunda crise do 2007 / 8, que anunciaba o caos actual, salta o 15 M, a crise social e política do 2014 coas Marchas da Dignidade e a dimisión de Juan Carlos I, que dun salto de calidade no 2017 e o proces catalán.

Nestas condicións de crises do regimen do 78 o “estado profundo” actívase de novo, primeiro para derrotar ao 15M e as súas consecuencias políticas coa entrada de Podemos no goberno, o capital español non pode admitir que o control de “o seu” estado este en mans duns “desfarrapados” fillos do 15M e das Marchas que provocaran a dimisión do seu amado, e consentido, Juan Carlos I.

Se a iso unímoslle a crise catalá, intimamente ligada ao proceso de loita social aberto o 15M, o réxime reactivou todas as forzas que os anos anteriores estiveron durmidas, incluídas as que están dentro do PSOE cos González e Guerra á cabeza. O odio a Pedro Sánchez non vén de que este sexa un transformador de nada, senón que é fillo da derrota do goberno “lexítimo” do réxime, o de Rajoy, que foi desaloxado por unha moción de censura encabezada por Sánchez.

O capital castizo que ten no réxime do 78 e o PP os seus principais portavoces, como herdeiros directos da ditadura que son, lanzou desde aquela unha feroz campaña contra o goberno de Sánchez, primeiro contra as súas aliado Iglesias e Podemos, e agora contra o propio PSOE, ao que consideran un advenedizo que traizoou ao PSOE orixinal, o de Felipe González e Alfonso Guerra.

Usaron, e usan, todos os medios á súa disposición para pechar definitivamente as gretas abertas o 15M; como dixo Aznar hai dous anos, “quen poida facer, que faga”, e a iso estiveron policías, xuíces, medios de comunicación, e demais aparellos do “estado profundo”.

A CORRUPCIÓN E A KITCHEN

Como en toda clase social desde o Plan de Estabilización do 58 a burguesía española está dividida dunha maneira vertical en faccións historicamente enfrontadas, entre os que sacan os seus beneficios directamente do saqueo dos orzamentos estatais, o que algúns coñecen como “capital castizo” ou “capitalismo de amigos”. Este sector agrúpase ao redor, principalmente, das grandes construtoras e empresas de servizos que teñen a súa sede en Madrid (o palco do Bernabéu como sede central), e o capital industrial que non precisa dunha maneira directa dos orzamentos estatais, senón de lexislación antiobrera que lle permita superexplotar á clase traballadora. Os seus intereses, aínda que comparten do réxime do 78 e a UE como marco da explotación e saqueo, son en ocasións contrapostos. O caso máis agudo destas contradicións é o catalán, o vasco e, en menor medida, o galego.

A corrupción vai ligada a esta estrutura do capital español, por iso é endémica; o réxime de Franco baseouse nese “capital castizo” e a estrutura centralista do Estado, que lle confire un poder que vai máis aló do seu peso económico. Por iso o PP e Vox están tan histéricos coa non aprobación dos Orzamentos Xerais do Estado, a facción do capital que eles representan viven do seu control, que constitúe a base da corrupción estrutural do réxime do 78, como puxo de manifesto a Gürtel e a condena do PP como “beneficiario” da corrupción.

Para protexerse diante da persecución dun sector da xudicatura progresista, o PP desde o goberno utilizou os medios do “estado profundo” que antes serviran para perseguir os movementos sociais co Batallón Vasco Español (asasinato de Yolanda González), os GAL, e recentemente a investigación de Podemos ou a infiltración de policías en organizacións sociais, de solidariedade, etc.

Tan arraigado está o PP, e o seu herdeiro Vox, como voceiro do aparello do estado, e principalmente no Poder Xudicial, que cada vez que queren defenderse, non precisan contratar avogado, cambian de xuíz; ou cando queren atacar a alguén, sempre teñen un xuíz que admitirá as súas historias máis estrambóticas.

O que se xulga na Kitchen é a existencia deste “estado profundo” que escapa ao control das institucións da democracia burguesa; por iso todos os medios, o goberno e mesmo as forzas da esquerda son tan coidadosos cando falan do tema, fano baixo consígnaa da defensa a independencia xudicial no Estado Español, o que é evidentemente falso: a dobre vara de medir en todos os xuízos e procesos abertos é notoria.

Cando se trata de xulgar a representantes directos do réxime e os seus voceiros, o PP e Vox, os procesos alárganse ata que en moitos casos, arquívanse porque prescriben. Pola contra, cando os imputados son as forzas independentistas, progresistas ou mesmo o PSOE, os xuízos son case sumarios, resólvense en poucos meses e sempre con sentenzas condenatorias xa prefixadas.

A Kitchen non é un caso máis de corrupción, é a expresión dun aparello do estado que o capital utiliza, non só para protexer os seus negocios turbios, senón tamén, e cando o precisan, contra os movementos sociais, como xa fixeron en moitas ocasións.

A corrupción endémica no Estado Español fai que a loita contra o “estado profundo”, que existe en todas as democracias burguesas, teña unhas características específicas, un punto en común: a depuración da xudicatura, da policía, etc., dos elementos neofranquistas lígado directamente á loita contra o Réxime do 78; non é posible esa depuración sen romper co réxime do que son unha das súas patas fundamentais.

A Kitchen é a manifestación dunha profunda crise no réxime do 78, onde Vox xoga ao papel do “rebelde” contra ese réxime para protexer a súa esencia antidemocrática. Fronte a esta crise unicamente cabe unha alternativa democrática, a convocatoria dunha Asemblea Constituínte que rompa abertamente coas herdanzas franquistas, acabando coa monarquía, separando a Igrexa católica do Estado, derrogando a Lei de Amnistía/Punto Final e depurando o Poder xudicial de elementos neofranquistas, que recoñeza o exercicio do dereito á autodeterminación das nacións. É dicir, facer xusto o que non se fixo na Transición, romper co franquismo.

A CLASE OBREIRA NON PODE GARDAR SILENCIO 

O carácter de clase da xustiza foi definida por Carlos Lesmes, expresidente do TS e do CGPJ, cando afirmou que a Lei de Axuizamento Criminal estaba “pensada para o rouba galiñas” e non para o gran defraudador. O réxime do 78 non unicamente é herdeiro do franquismo cuns “administradores” antidemocráticos que non foron tocados na Transición: a monarquía, o poder xudicial e o aparello represivo, senón que ten un profundo carácter de clase: o 60% dos que sentan no IBEX 35 son herdeiros de fortunas construídas á calor do franquismo, e que tamén foron amnistiadas na lei de “punto final” do 77.

Máis claro, a auga; a sucesión de sentenzas condenatorias contra traballadores e traballadoras en loita, as “seis da Suíza”, activistas sindicais e populares, así como artistas ligados á clase obreira como Valtonic ou Hassel evidénciao. Mentres, os defraudadores, policías e políticos corruptos e demais, paséanse libremente polas rúas, eles cumpren até o final as condenas, ou, no mellor dos casos, son “indultados”. Un ?indulto? supón o recoñecemento de que se cometeu un delito, polo que non é a alternativa: só a amnistía éo.

Que o goberno do PSOE, burgués e imperialista, deféndase aludindo á “independencia do poder xudicial” e “deixar que os xuíces fagan o seu traballo” é lóxico, son unha institución do mesmo réxime que os une ao PP, e non van profundar na súa crise rompendo co poder xudicial.

O grave é que as organizacións progresistas e a maioría de organizacións da clase obreira mantéñanse na mesma política de chamar a confiar nas institucións do réxime baixo o argumento de que “hai xuíces honestos”. O problema non é que haxa xuíces honestos, é que a institución está atravesada polo seu carácter de clase e herdeira do franquismo! Así, cando un Xuíz sáese do acordo da Transición, a “lei de amnistía/punto final” do 77, e tenta procesar a representantes do réxime ou ben é apartado da instrución ou directamente inhabilitado.

A política é a “guerra con palabras”, en forma de leis e sentenzas, e os seus executores do poder xudicial son os instrumentos da clase burguesa contra a clase obreira e os seus dereitos democráticos conquistados, hoxe en perigo de profundos recortes que os baleirarían de contido. O sucedido en Arxentina, EEUU, Italia, O Salvador, etc., móstranos o camiño que pretenden, recorte en todos os dereitos sociais e democráticos deixando só a formalidade do voto cada catro anos, que tamén suprimirían, se o consideren necesario para a defensa dos seus intereses de clase.

Por iso o PSOE é parte do problema; ningunha das súas promesas de derrogar a Lei Mordaza foron cumpridas. Da reforma que o goberno de Rajoy fixo do Código Penal, convertendo en delito os piquetes de folga, nin falar. As liberdades democráticas cínguense ao dereito a votar cada catro anos a xestores do sistema; a loita obreira e popular queda limitada polas diferentes leis e uns xuíces neofranquistas na súa maioría.

Salvo o dereito de folga, que todo goberno busca limitar como sexa a través dos servizos mínimos ou reformas do Código Penal, as liberdades burguesas non son un fin en si mesmo, senón que permiten un marco de organización para loitar contra o sistema capitalista e os seus réximes.

A clase obreira non pode quedar á marxe deste golpe de estado xudicial que se está levando a cabo: se condenaron e enviaron ao cárcere ou exilio a sectores da súa propia clase como a burguesía independentista catalá, ameazaron con ilegalizar partidos burgueses como o PNV, destruíron a través da “policía patriótica” (verdadeira policía política do réxime) un partido que institucionalizara a forza transformadora do 15 M procurando a destrución do actual PSOE, para reconstruír o “vello” e amigable PSOE de Felipe González, que non farán contra a clase obreira e os sectores oprimidos?.

A pasividade da maioría das organizacións da clase obreira, separando artificialmente as cuestións sociais e laborais dos retos políticos, é unha enorme debilidade da nosa clase que achanda o terreo para que nesta ofensiva todos os sectores da burguesía leven a iniciativa.

Non podemos separar o belicismo que atravesa as contradicións inter imperialistas e a ofensiva contra os dereitos dos pobos oprimidos, dos ataques contra a clase obreira; estamos a velo no día a día de algo tan cotián como a negociación colectiva: todos os sectores dos empresarios están a presentar propostas de convenios, desde o comercio até o metal, que de fraguar, significarían profundos retrocesos nos salarios e as condicións laborais dos traballadores e traballadoras. Non é ningunha casualidade que os ataques ás liberdades vaian da man con buscar impor retrocesos nas condicións de vida e nos dereitos sociais.

Por todo iso, as organizacións sindicais e políticas da clase obreira non poden permanecer en silencio e pasivas ante os ataques aos dereitos políticos que están a levar a cabo. É necesario construír desde a base unha Fronte das organizacións da clase obreira, que poña no centro a derrogación de toda a lexislación represiva da loita social (lei mordaza, reformas do Código Penal) e esixa a depuración do poder xudicial de xuíces neofranquistas, incorporando tamén as reivindicacións laborais e sociais da clase obreira e os pobos oprimidos polo Estado español.

As cúpulas de CCOO e UXT son un freo máis que evidente, posto que as súas ataduras financeiras e políticas ao réxime son moi profundas, pero tras eles hai miles de traballadores e traballadoras que sofren as consecuencias destes ataques aos dereitos políticos e sociais; por iso temos que emprazar tamén ás direccións destes sindicatos a sumarse á construción desta Fronte, para pór en contradición o seu carácter de “brazo social” do réxime burgués do 78 coas reivindicacións da clase obreira e os pobos, co obxectivo de que estes miles de traballadores/as que lles seguen rompan abertamente cos que son unha das principais garantías de estabilidade do réxime e das súas institucións antidemocráticas como o poder xudicial, e sómense á loita unitaria.

Neste sentido tamén emprazamos ás direccións dos sindicatos nacionalistas do Estado español (CIG, LAB, ELA, etc.) a que contribúan a construír esta Fronte e ademais rompan coa lóxica do “marco autónomo da loita de clases” que xoga en contra da imprescindible unidade da clase traballadora de todo o estado.

Como se gritaba nos anos 80: “Sí, sí, unidade… pero para loitar”.