A cuestión non é quen participou activa ou pasivamente, senón se acadaron ou non os seus obxectivos políticos. Non foi un verdadeiro golpe de estado; foi un autogolpe promovido pola burguesía con tres obxectivos: primeiro, lexitimar a figura do rei, que naquel momento se chamaba Xoán Carlos I o Breve (todos sabían que era o herdeiro de Franco e, como recoñece Adolfo Suárez, nunca quixeron celebrar un referendo sobre monarquía ou república; sabían que perderían); segundo, finalizar a nova estrutura estatal coas comunidades autónomas a través da LOAPA (Lei Orgánica de Harmonización das Comunidades Autónomas), a estratexia “única” que diluíu as reivindicacións do dereito á autodeterminación das nacións (Galicia, País Vasco, Cataluña e Canarias) no marco da autonomía rexional; e terceiro, o máis estratéxico para todo o imperialismo, a entrada na OTAN.

De feito, isto foi o detonante do golpe de estado, xa que Adolfo Suárez, un falanxista acérrimo e “patriota español”, o rexeitou e foi obrigado a dimitir. O golpe de estado tivo lugar o mesmo día en que se debatía a súa dimisión e o nomeamento de Calvo Sotelo como presidente do Goberno, e foi Calvo Sotelo quen asinou a entrada de España na OTAN.

A cuestión é que o golpe de estado, como “acción militar”, non tivo éxito… pero, alcanzáronse os seus obxectivos políticos? De ser así, foi un autogolpe descarado que Xoán Carlos só decidiu deter cando todos os partidos, comezando polo PSOE, lle dixeron que aceptaban eses tres obxectivos. De feito, foi o PSOE, baixo o goberno de Felipe González, quen os levou a cabo ata o final despois das eleccións de 1982.